Ik hoef niet meer alles vast te houden

Van accountancy naar ondernemerschap, van financieel eindverantwoordelijke naar aandeelhouder en bestuurder: Tom Olde Boerrigter maakte in korte tijd veel mee. Wat begon als een overzichtelijk bedrijf, veranderde in een grote organisatie met meer belangen, meer druk en minder bewegingsvrijheid. Juist in die fase kwam Bert van Dijken op zijn pad.

Van zeilbootje naar olietanker

Tom blikt nuchter terug op die periode. “Als je een klein bedrijf hebt, ben je een zeilbootje. Je kunt makkelijk bijsturen.” Maar naarmate de organisatie groeide, veranderde dat. Er kwamen meer verantwoordelijkheden, meer stakeholders en meer druk. “Op een gegeven moment ben je geen zeilbootje meer, maar een olietanker. Dan duurt het soms een half jaar voordat iets echt effect heeft.”

Die groei bracht veel, maar vroeg ook veel. Tom werd in 2020 aandeelhouder. In 2023 werd het bedrijf verkocht aan een investeringsmaatschappij en werd hij bestuurder. Van buitenaf misschien een logische stap, maar voor Tom voelde dat anders. Zijn rol veranderde, zijn bewegingsvrijheid nam af en het plezier verdween steeds verder naar de achtergrond. “Ik ging mezelf in de weg zitten. Jarenlang liep ik op mijn tenen. Dan ga je ook ander gedrag laten zien. Op werk, maar net zo goed privé.”

Niet op zoek naar tips, maar naar rust

Via een collega kwam Tom bij Bert terecht. Niet omdat hij behoefte had aan adviezen of een standaardaanpak, maar omdat hij voelde dat er iets fundamenteel niet goed zat. “Ik merkte dat ik mijn omgeving van me af aan het duwen was, terwijl ik dat zelf niet goed kon plaatsen. Ik deed toch mijn best? Maar ergens dreef ik ook af van mezelf.”

Wat hem direct aansprak, was de manier waarop Bert werkte. Zonder oordeel, zonder vast draaiboek. “Hij luisterde echt. Niet vanuit theorie, maar vanuit de persoon zelf. Dat voelde vanaf het begin vertrouwd.”

In de gesprekken kwam al snel naar boven hoeveel Tom had geprobeerd vast te houden. De groei van het bedrijf, de bestuurlijke verantwoordelijkheid, de druk van private equity, het gevoel dat hij overal grip op moest houden. “Ik was alleen nog maar bezig met werk. Veel reizen, alles opvangen, alle ballen hooghouden. Dat put je uit.”

Meer regie, minder masker

Gaandeweg begon Tom scherper te zien wat er onder dat gedrag zat. Niet alleen stress of vermoeidheid, maar ook een diepere neiging om controle te houden en verantwoordelijkheid naar zich toe te trekken. “Bert zei op een gegeven moment: Tom, ik kan niet voor jou reageren. Jij moet daar zelf regie over krijgen. Dat is me altijd bijgebleven.”

Die spiegel was confronterend, maar ook nodig. Tom hoefde niet ineens een ander mens te worden, maar wel eerlijker te zijn naar zichzelf. Waar ligt je grens? Wat past nog bij je? Wat kost het je als je zo doorgaat? “Na een paar sessies begon dat echt te rollen. Toen dacht ik: hier moet ik wat mee.”

Wat Bert volgens Tom in beweging heeft gezet, is vooral meer regie. “Ik voel me veel beter. Veel meer regie op hoe ik wil reageren.”

Dat verschil merken ook de mensen om hem heen. Vrienden, familie en collega’s zien meer rust, minder opgejaagdheid en meer aanwezigheid. “Ik ben veel meer met mijn hoofd erbij. Minder aan het rennen, minder aan het overleven.”

Terug naar wat ertoe doet

Die verandering leidde uiteindelijk ook tot een besluit dat eerder waarschijnlijk ondenkbaar voelde: Tom gaf aan dat hij geen bestuurder meer wilde zijn. “Ik heb op een gegeven moment gezegd: ik wil niet meer, dat is geen onwil, het is op. En juist dat gaf ruimte.”

Terugkijkend ziet hij dat hij lange tijd vooral functioneerde als hardwerkend object, niet als mens. Mentaal en fysiek had hij daar echt last van. Juist daarom was het zo belangrijk om ook het schuldgevoel los te leren laten. “Ik vond het moeilijk dat ik het idee had dat ik veel fouten had gemaakt. Nu accepteer ik dat meer. Toen kon ik niet anders. Dat schuldgevoel loslaten heeft mij het meest geholpen.”

Misschien zit de grootste verandering wel in wat Tom nu belangrijk vindt. De ambitie is niet weg, maar voelt anders. Minder gedreven door bewijsdrang, meer door bewustzijn. “Ik heb nog steeds genoeg ideeën. Maar ik merk nu ook sneller wat ik aankan en wat niet. En de vraag is ook: moet je dat allemaal nog willen?”

Waar werk vroeger bijna automatisch op één stond, voelt hij nu veel sterker wat hij níét meer wil missen. “Ik wil gewoon thuis zijn. Ik wil mijn zoon zien opgroeien, in plaats van alleen maar onderweg te zijn.”

Een fijne vertrouwenspersoon

Zou hij Bert aanbevelen aan andere ondernemers? Absoluut, zegt Tom. Al zit daar voor hem wel één voorwaarde aan: de klik moet er zijn. “Als die er is, dan is Bert echt een fijne vertrouwenspersoon. Iemand die zich goed kan inleven en zich aanpast aan de persoon tegenover hem.”

Dat Bert zelf ook ondernemer is geweest, helpt daarin mee. “Hij snapt het speelveld. Ik hoefde nergens omheen te draaien of bang te zijn dat hij het niet zou begrijpen.”
Ook nu nog houdt Tom contact met hem. Niet meer vanuit acute nood, maar als een waardevol lijntje op de achtergrond. Even sparren, even voelen hoe het gaat. “Dat is fijn. Dat je weet: als er iets opborrelt, dan is er iemand.”